Miesiąc: lipiec 2011

…not

Lato chciało wrócić. Próbowało wczoraj przed 11 oraz po 16. Słońce się przebiło przez ciężkie chmury i było tak bardzo leciwie, letnie, latowo(?). Oczywiście wtedy najmniej spodziewałem się słońca, bo wykonywałem prace fizyczne i dodatkowe źródło ciepła było trochę nie na miejscu. Ale fajnie, że w końcu zrobiło się tak ciepło i co najważniejsze – JASNO.

Po takim rozpieszczeniu, chmury z powrotem zamknęły bramy niebios. Sierpień ma być ponoć upalny. Hm, myślę, że wątpię. Lipiec też zaprognozowano na koszmarnie przegorący i co? Nic! Powiem szczerze, że nie pamiętam takiego lata. Przechadzam się po tym świecie ponad 3 (prawie 4) dekady już i nie stwierdzam faktu przeżycia takiego lipca.

W ubiegłym roku grzało tak przez okrągły miesiąc, że w końcu kupiłem wiatrak. Teraz zakręciłem skrzydłami dwa razy – w maju. Nie czepiam się pogody, bo nie przepadam za upałami. Ale. Zawsze jest jakieś ale. Jakie będą konsekwencje na pozostałe pory roku? Komary już się rozmnażają jak króliki. Wilgotno, mokro, dość ciepło i latającego cholerstwa pełno. „Komar” is in the air – taka parafraza szlagieru „love is in the air”.

Moje obawy i uwagi co do aury są podyktowane obawami i uwagami co do naszego zdrowia psychicznego. W tym tygodniu w Trójce pojawił się reportaż na temat „Letniej Depresji”. Oczywiście odnoszono się do stanu ducha ludzkości, który najczęściej pojawia się jesienią.

Wstawka: Kury „Jesienna Deprecha”

„Mam znowu doła, znów pragnę śmierci, wracają dawne lęki i nie mogę w nocy spać. Ból przemijania, choroby, wojny, rozpacz, wszystkie ciemne strony życia dręczą mnie- oż ku**a mać.

ref: Brazylijski serial już nie cieszy jak kiedyś. Nawet seks jest banalny i nie kręci mnie .Może jestem nienormalny, za krótko byłem w wojsku. Może w lecie jakiś komar adidasa sprzedał mi.

2. Mam znowu doła, znowu pragnę śmierci, wszystkie formy samobójstwa przed oczyma staja mi. Sam już nie wiem co robić mam, nie chcem dłużej smażyć tłuczonego szkła.  Mam już dość leżenia pod kałużą. Ratuj mnie jesienny, mały Boże.”

Pani znawczyni rzekła, że zjawisko letniej depresji jest nowe i za bardzo nie ma doświadczenia i jej wywody są tylko hipotetyczne. Nie odkryła Ameryki – lato służy nam do ładowania się słońcem. Jak go nie ma teraz, to oczywiście powinniśmy kupić sobie lampy, żeby się naświetlać. W sumie wypowiedź pani znawczyni mało odkrywcza i mało merytoryczna ale bardzo intrygująca i zatrważająca. No bo co z nami będzie, jak słońca nie ma? Ratuj nas letni, mały Boże.

Pamiętajmy, że 40% Szwedów (jak powiedziała to kiedyś pani socjolog, podczas zabrania mnie i pana K. na stopa w Holandii 15 lat temu) z powodu swego położenia geograficznego ma depresję, co wiedzie do samotnego trybu życia i do licznych samobójstw. Czyli Polska nie będzie już drugą Japonią, tylko Szwecją? Drogo ponoć na Północy Europy. Trzymajmy kciuki za sierpień jednak. Już raz Szwedzi chcieli nas zatopić.

I chyba teraz muszę wspomnieć o czymś. Takie ładne przejście mi się zrobiło. W związku z tym, że nie ma tego słońca, rukola nie chce mi rosnąć. Bardzo wygodne usprawiedliwienie sobie znalazłem, nie prawdaż? Otóż, ziółko nie da rady się wzbić więcej. Ma już z 8 cm ale wygląda na to, że listki są za ciężkie dla łodyżek, więc te się kładą w doniczce. Takie kłębowisko się zrobiło. Hm, może trzeba było nasiona bardziej zakopać? No nic, trudno, napinki nie było. Szkoda jednak.

Teraz bardziej weselsze historie. Pamiętacie jak mi się wieża Hi-Fi się popsuła? Oczywiście, że nie pamiętacie (poza jedną osobą). Radio gra, magnetofon gra. Jejks, ale dziwnie to brzmi – MAGNETOFON! Czuję się jakbym miał ze sto lat. Nie gra odtwarzacz CD. Co prawda poradziłem sobie, bo podpiąłem odtwarzacz DVD do wieży i dźwięk z płyt taki pełniejszy, czystszy, donośniejszy. Ale jak to ja, cały czas odczuwałem jakiś dyskomfort i niedogodność. Nie chciałem eksploatować DVD, bo jak się i to zepsuje, to co mi będzie odtwarzało filmy i koncerty? I dziś, po 3 czy 4 miesiącach, chciałem zanieść do naprawy mój sprzęt. I myślę sobie – a dam mu szansę. Wkładam płytę i … PACH! GRA! Lalalalalalalala (bardzo dorosły i inteligentny komentarz. Ale kurcze jaki wymowny!).

Co do płyty, którą wepchnąłem, to musze powiedzieć, że coś mnie ona naszła. Nawet w sobotę, tydzień temu, wspomniałem i zarekomendowałem ten krążek panu K. Tak wykrakałem, że nawet pewna Londynka zabawiła się po raz ostatni w swoim życiu. No nic, szkoda dziewczyny ale sama zgotowała sobie taki los.

I ta płyta. Powiem teraz szczerze, że to jest chyba jedyny artysta, którego mi szkoda, że już nie ma z nami. Zawsze jak coś słyszę jego, to oczy mam zamglone. Nagrał facet jedną płytę. Ale jaką?! Rewelacja jak dla mnie, mimo upływu tylu lat. Pan w ostatniej swojej drodze zażył coś, i nucąc „Whole Lotta Love” Led Zeppelinów poszedł popływać, czego nie potrafił. Wikipedia podaje, że ponoć już wcześniej parę razy zdarzało mu się znikać, żeby popływać, a w dniu śmierci nie stwierdzono żadnego alkoholu i narkotyków w organizmie. Czyli po tylu latach dowiaduję się, że to jednak nieszczęśliwy wypadek. Tym bardziej szkoda.

Niestety na płycie nie ma najlepszego utworu moim zdaniem – Everybody here Wants You.

Polecam – Jeff Buckley „Grace”.

Tim Buckley, jego ojciec, w wieku 28 lat opuścił ten świat – taka sucha wiadomość. Ale tu już ponoć i ewidentnie – sex, drugs and rock ‘n roll. Plus alkohol.

Rozpisałem się strasznie. Ale to tylko po to, żeby nie pisać o czymś, co mi się ostatnio przydarzyło. Czas niestety na to nadszedł.

W lipcu skończyła mi się ważność karty bankomatowej. Bank postarał się i tym razem przysłał mi już kartę zbliżeniową. Uaktywniłem ją. Tak mi się wydaje. Postąpiłem zgodnie z wytycznymi, więc chyba ją uaktywniłem.

Pewnego pięknego lipcowego poranka, czyli gdy wiatr i deszcz, tuż przed pracą postanowiłem zajśc do McDonalds’a. często tam chadzam. Ale tylko po shake’a albo po shake’a i ciastko. Bo naprawdę są dobre. I postanowiłem kwotę 7 coś zł uiścić moją nową karta. Zbliżyłem plastik do terminala, coś pyknęło, zabłysło – i już – pomyślałem sobie. Pan mi już promocyjną ofertę prezentuje. Do każdej płatności takim sposobem lodzik lub kawa mała gratis. Kawę piłem, więc się na lodzika ewentualnie zasadzić bym chciał. Ale ręki już wolnej nie miałem. W jednej ciastko, w drugiej – shake. Mówię panu, że „dziękuję, nie mam już wolnej ręki”. Pan się pyta – na wynos? Tak – odpowiadam. I pracownik restauracji zaczyna mi pakować ciastko do torbeki papierowej. To dopowiadam mu, że jak już pakuje tą słodycz, to poproszę shake’a również tam zapakować, i w związku z tym, że mam już wolną rękę, wezmę loda. Faktycznie dobre lody mają.

Po dzień dzisiejszy (minęło 4 dni) na moim rachunku nie odnotowałem tej płatności. Okradłem McDonalds’a! Co za wstyd!

Hm, wczoraj płaciłem normalnie ta kartą, czyli poprzez użycie kodu PIN. I zeszło już z rachunku. Czyli karta aktywna była. Dziwne!

Kiedyś, na MTV pokazywano największe wpadki gwiazd. I jakaś nowa wschodząca gwiazdka została sfilmowana jak będąc nietrzeźwą, zrobiła awanturę w restauracji. Komentarz był jednomyślny – nie ma nic bardziej żenującego jak zrobienie sceny w Maku.

Bodaj w 2000 roku, pamiętam to jak dziś, zrobiliśmy MacWioskę w pewnej MacRestauracji w MacKoninie. Ja, pewna osoba płci męskiej i pewna osoba płci żeńskiej. Nie ma o czym mówić, bo to już minęło i był to urok wieku, w którym byliśmy. Teraz to wyglądałoby diametralnie inaczej. MacInaczej. Ogólnie wszystko odbyło się w bardzo humorystycznym stylu i nikt nie został obrażony. Nawet jakiś pan z kilkuletnią córką popatrzył się na nas chyba bardziej z zazdrością, niźli z oburzeniem. Pewnie sam by tak chciał. Ale! Jego kilkuletnia latorośl miała minę mówiącą – tatusiu, jak będę duża, to chcę być taka jak ta pani 😉

Dobra, wstaję, szkoda dnia. Czas na sprzątanie, zakupy i gotowanie. Czyli mój ulubiony sposób an weekend!

Jak się ma taki widok za oknem i jak się ma taką aurę przez 90% lipca, to nachodzi niemożność i nieochoczość.

Wczoraj się zapowiedzieliśmy sobie i umówiliśmy na wyjście na miasto. Do UFO na Rozdrożu. Bardzo fajne miejsce, tylko szkoda, że nieczynne 😉 Chyba aura pokrzyżowała plany wszystkim. Na szczęście dużo nie mieliśmy zakupionego, więc oczekując pozostałej części znajomych, rozkoszowaliśmy się również rozmową. Nie dość, że zimno, to jeszcze zaczęło siąpić. Poradziliśmy sobie idąc do Okien. Ale na podwórku o tej porze dnia i nocy, też sama nieprzyjemność i dyskomfort. Nieważne, bo nie o tym miałem pisać.

Obiecywałem, zapowiadałem, przygotowałem sobie entree i nic. Post toaletowy na razie jest pustą obietnicą. Ale jakaś niemożność i nieochoczość mnie naszła. Może pójdę do sklepu i kupię boczek i karkówkę na wieczór? Może czas wstać z wyra? Tyle pytań i propozycji, a mnie jakaś niemożność i nieochoczość ogarnęła.

Naprawdę czuję się jak jesień ale nie czuję się jednak  jakbym był dwa miesiące przed Australią. Brr i grr na przemian z grr i brr.

A mówią, że w USA mają tylko jedno żniwo. Upałów żniwo. I nawet nasza wysłanniczka mieszkająca tam informuje mnie, że weekend w basenie i przed TV spędza, bo taki gorąc. Ja też tak chcę! Dlaczego w tygodniu, kiedy trzeba wbijać się w spodnie i koszule, jest nieznośnie ciepło i duszno. A jak nadchodzi tygodnia koniec, pogoda drastycznie się załamuje?

Nawet moja rukola przejawia oznaki niemożności i nieochoczości. Na szczęście, tak jak pisałem, nie mam napinki. Wyrośnie lub nie wyrośnie, jej sprawa. Oczywiście wolałbym opcje numer jeden, bo we dwójkę zawsze raźniej.

Co do “obietnic z toalety” zapowiedzianych jakiś niedawny czas temu, mam nawet w głowie post o moim pierwszym świadomym koncercie, do którego nie mam biletu, więc nie muszę go szukać w antyramach toaletowych. Czyli wszystko gotowe i podane. Tylko kliknąć “nowy wpis” na moim blogu i pisać. Ale nie. Jakaś quasi jesienna depresja mnie dopada. Jakaś niemożność i nieochoczość.

Na szczęście miałem możność i ochoczość do napisania tego wątku. Ten pierwszy wpis o moim dziewiczym koncercie będzie chyba dużym zaskoczeniem dla znawców mojej osoby, więc z drugiej strony nie chcę psuć niespodzianki pisząc coś na siłę, wbrew ochoczości. Tylko ochoczości, bo możność zawsze jest, o ile dostawca netu dostarcza net.

Czuję, że ten wpis działać zaczyna “możnie” i ochoczo na mnie. Właśnie mam chęć na wstanięcie i pójście do łazienki celem porannej (?) toalety. Tak, wstaję i idę do sklepu. Nic nie cieszy jak stanie przy garach i pichcenie. Hmm, ciekawe czy kurze same się zetrą, czy samo się odkurzy? Łóżko na pewno samo się nie pościeli – to już niestety wiem.

Ciekawe czy na innych ten mój wpis też zadziała “możnie” i ochoczo.

A w trójce ulubiony Depeche Mode i ich “Walking in My Shoes”. Jak ulał do aury za oknem 😉

WSTAJĘ, SZKODA DNIA!

“Ciągle pada. Nagle ogniem otworzyły się niebiosa. Potem zaczął deszcz ulewny siać z ukosa. Lliście klonu się zatrzęsły w wielkiej trwodze. A ja? A ja chodzę i niestraszna mi wichura ni ulewa, Ani piorun, który trafił obok drzewa, słucham wiatru, który wciąż inaczej śpiewa.”

Zasiałem rukolę. I czekam, i się zastanawiam, i już nawet nie trzymam kciuków. Co ma wyrosnąć to wyrośnie.

Kiedy w 2005 roku dostałem na parapetówie kwiatki: kaktusik oraz ooo-taki-jak-ten, ucieszyłem się, że moje mieszkanie będzie takie zielone, a nie zimne. Byli właściciele zabrali firanki i zmienili dywan. A mówili, że tylko żyrandol z kuchni wezmą. Dla mamusi niby. Mieszkanie bez firanek wygląda na chłodne ale i większe. Poza tym niewygodnie też jest, jak się mieszka na pierwszym piętrze i ma gołe okna. Kurz, pył i odgłosy starszych pań sąsiadek z serii „co kupiła?”.

Pierwszy kwiatek był przez mnie pielęgnowany. Podlewany 2 razy w tygodniu. Nawet raz go przesadziłem, bo się pięknie rozrósł. Po jakimś czasie zaczęły plamy się pojawiać na łodygach. Skonsultowałem się z koleżanką z pracy, co z kwiatkami jest za pan brat. Mówię jej, że mam taki to, a taki problem. Pyta się mnie co to za roślina. No zapytaj faceta co to za roślina, to na pewno odpowie. Jako, że przechadzaliśmy się po parterze naszej korporacji wyposażonej w zieleń, wykrzyknąłem odkrywczo – „Ooo, taki jak ten”. Koleżanka szybko dała radę – podlewaj raz na dwa tygodnie. Mhm, czyli raz na dwa, a nie dwa razy na jeden. Kwiatek chyba się zmutował i ewoluował przez ten czas rozpieszczania go nadmierną ilością wody, bo po zastosowaniu się do rady i ograniczeniu mu płynów po roku zgubił listki pozostawiając mi same badyle. A nawet podobał mi się ten ooo-taki-jak-ten kwiatek. No nic, kupię sobie kiedyś nowy.

„W doniczkach zachodzi proces podlewania” – tyle wciąż pamiętam z klasówki z biologii z klasy trzeciej liceum. Oczywiście pisaliśmy prawie wszyscy brednie podczas sprawdzianu, bo później czary-mary robiliśmy i były piękne oceny. Takie to były kwiatki. Ziarno raz zasiane dawało efekty – taka enigmatyczna i filozoficzna wstawka. Nie będę wnikał, bo jeszcze do liceum każą wrócić. Ale pani profesor biologii była … hmm, ekscentryczna i ufna w stosunku do młodzieży. Pamiętam, że tak kombinowałem, że przez rok nie miała okazji mnie przepytać w ramach „Ustnego Odpytywania Uczniów Zaraz po Sprawdzeniu Listy Obecności”.

Wraz ze wspomnianym wcześniej badylem dostałem podczas parapetówki nr 2 małego kaktusika. Imprez z okazji kupienia mieszkania robiłem chyba ze trzy, bo za jednym razem wszyscy by się nie zmieścili. I tak na pierwszym spotkaniu w pokoju o 20 m2 przebywało 16 osób. Plus rewelacyjnie obciachowy zestaw regałowy, duże biurko na komputer, stół, stolik, łóżko. Ale jakoś się pomieściliśmy.

I ten kaktusik taki maluteńki rósł sobie spokojnie. Gołym okiem nie było tego widać ale po długim czasie niewidzenia zobaczyłem, że wystaje bardziej. No to go również przesadziłem. Trochę mi nieudolnie ta operacja poszła, bo ciężko coś, co kłuje brać do rąk. Zlitowałem się nad nim jakoś niedawno. Kupiłem worek ziemi. O dziwo wyszedł łatwo i bezboleśnie ze starej doniczki. Przesadziłem, podlałem i wysłałem zdjęcie do pani inż. ze Szczecina, która ma męża maniaka na punkcie kaktusów, po poradę. Ona chcąc nie chcąc też ekspertem w sprawie tego typu zieleni jest. Tak przynajmniej ja uważam. Każdy, kto posiada większe pojęcie od mego jest w moich oczach znawcą. Mniejszym lub większym. No i pani inżynier przesyła mi porady. M.in. „Nie podlewaj po przesadzeniu”. Oops! Kaktus sobie się wyginał w kierunku słońca, a ja go co dzień przekręcałem, żeby rósł prosto i żeby się odginał. Po szybkim czasie zrobił się jakiś brązowy. Myślę sobie, że to pewnie od słońca. Wypala powoli biedaka. Szybka konsultacja ze znawczynią. Hm, poradziła, żeby wyjąć z doniczki, otrzepać z ziemi korzenie i dać mu trochę przeschnąć. No i tym razem przesadziłem go fest, bo nie drgnął nawet, kiedy go delikatnie szarpnąłem. Po użyciu większej siły kaktus się rozerwał. I taka fajna czarna gąbka ze środka kwiatka ukazała się mym oczom. Żegnaj kaktusie. No nic, kupię sobie kiedyś nowy.

Nasiona dwóch gatunków bazylii kupiłem sobie przy okazji przesadzania wspomnianych wcześniej kwiatków. Ziemia została, doniczka była wolna, więc czas na mój mały zieleniak (zieleniec?). Najpierw postawiłem na klasyczną odmianę. Aha, bazylia wzięła się stąd, że kiedyś u Państwa K. zauważyłem bujny krzak wyhodowany w warunkach domowych. „Ja też tak chcę” – zażyczyłem sobie. W sklepie znalazłem dwie odmiany – zieloną i fioletową. Na pierwszy ogień do ziemi poszła zielona. Oczywiście wypytałem się Pani K. jak to się robi. I pełen wiedzy, animuszu i radości zasiałem ziarno w doniczce. Podlewałem codziennie. Szybko wybiły się takie dwuipółcentymetrowe niby ździebełka. No i tu zaczął się problem. Jak podlewałem bazylię, to niektóre łodyżki przygniatały się do ziemi od ciężaru wody i nie chciały powstać. Po kilku dniach wszystko już było przyklepane. No nic, zasadzę sobie nową bazylię – fioletową. Znowu konsultacja, ale tym razem z tą koleżanką od ooo-taki-jak-ten kwiatka. Poradziła, żeby kupić taką nakrętkę na butelkę, zrobić w dnie butelki szpilką dziurkę i wbić tą końcówką w doniczkę. Woda sobie będzie kapać kropelka po kropelce, nie uszkadzając tego co wyrosło. Jak powiedziała, tak zrobiłem. Dziurkę zrobiłem igłą, bo szpilki nie miałem. Poza tym szpilką bym nie zrobił tego. Spróbujcie zrobić otwór w dnie butelki plastikowej. Powodzenia. Igłą jakoś poszło. Nalałem wody, nakręciłem ten czubek i wbiłem butelkę w ziemię w doniczce. Poszedłem do pracy. Kiedy zjawiłem się w mieszkaniu po 16, zastałem wielką kałużę pod parapetem. Ziarenka Bazyli jakieś wymyte leżały wymieszane z ziemią w promieniu kilku centymetrów od doniczki lub na niej samej. Nie, bazylii już nie zasadzę więcej.

Avocado wzięło się z pomysłu moich znajomych z okolic placu Szembeka. Fajnie im wyrosło. Chociaż miał opory i dopiero, gdy kolega poinformował go w żołnierskich słowach, że jak nie zacznie rosnąć, to go wypie… wyrzuci znaczy, to zaczął rosnąć. Czyli z roślinami należy rozmawiać. Moja pestka szybko pękła i wypuściła łodygę. Ładnie się rozwijało avocado. Piękny, prosty kształt, listki liczne i zielone. No ale niestety po jakimś czasie kwiatek zaczął tracić listki i został sam badylek. Pa pa avocado. No nic, zasadzę sobie kiedyś nowe.

W międzyczasie dostałem przechodni kwiatek od znajomych. Dziecko im się narodziło i zaczynało raczkować, więc chcieli się pozbyć zielska. Ponoć liście były trujące. Albo sok z tych liści. Co prawda oni otrzymali jeden kwiat ale ten rósł jak opętany dosyć szybko. Rozmnażał się również przez rżnięcie. I w ten sposób dostałem dwie nowe doniczki z dwiema grubymi łodygami z olbrzymimi liśćmi. Rósł nadal szybko, więc go raz tez musiałem rozmnożyć. Ściąłem go w połowie i wsadziłem do trzeciej doniczki to, co zostało mi w ręku. Nawet mu tyczkę kupiłem, żeby się nie łamał. No i jak to już zawsze u mnie, po jakimś czasie liście zaczęły żółknąć i odpadać. Zaobserwowałem, że na moim korytarzu mieszka kwiatowa pani, która zrobiła sobie pod oknem klatkowym ogródek z licznych kwiatów. No to wystawiłem dwa kwiatki, a trzeci wylądował niestety w kontenerze. I tak codziennie patrzyłem z dumą jak sobie rosną, jak kwiatowa pani dba o nie lepiej niż ja. W duchu mówiłem do nich – Niech wam ziemia lekką będzie. Po jakimś roku zauważyłem, że ogródek usycha. Sąsiadkę też jakoś przestałem rejestrować. Chwilę później ktoś zaczął gruntowny remont jej mieszkania. R.I.P. kwiatowa pani. Nie, tych kwiatków raczej sobie już nie kupię.

Przesadzając ostatnio wspomnianego kaktusa, kupiłem znowu worek ziemi. Doniczka była mała, więc prawie cały worek został. Pomyślałem znowu o ziołach. Ale jakoś nie mogłem znaleźć na bazarku odpowiedniej budy z nasionami. Jakieś półtora tygodnia temu, przebywając na weekendzie w cudownej i uroczej Narewce (polecam tą miejscowość) otrzymałem od gospodyni kilka ziarenek rukolii. No i zasiałem. Ponoć trzy tygodnie trzeba czekać. Już mija 10 dni, czyli taki tam półmetek. No wygląda to na razie jak bazylia. Mniemam, że wszystkie nasiona w początkowej fazie wyglądają tak samo. Teraz jest coś na wzór dwulistnej koniczyny. A może to nie były nasiona rukolii? Przekonam się o tym niebawem. Teraz nie mam napinki. Podlewam, jak zobaczę, że jest sucho. Delikatnie i ostrożnie, żeby nie zalać źdźbeł. Dawczyni nasion mówiła też coś o rozsadach ale nie jestem przekonany. Może nie wyjść mi ta operacja i będzie znowu porażka. Na razie nie wygląda, żeby się łodyżki jakoś niebezpiecznie ściskały. Czyli rozrzuciłem nasiona w miarę „odstępnie”. Aha, nasiona dostałem w pojemniku po kremie Nivea, więc większość materiału do zasadzenia miało takie białe powłoki. Ale jak widać rośnie wszystko. Ciekawe czy mi krem wyrośnie, czy rukola. Jeśli to drugie, to napiszę do producenta kremu, że robią świetny produkt. Nie dość, że nawilża, to jeszcze świetnie nawozi. Co do pielęgnacji, to teraz już tylko przekręcam doniczkę, żeby łodyżki rosły pionowo, bo do słońca się przekrzywiają. Podlewam je wodą mineralną, lekko gazowaną, bo nie chce mi się do kuchni po zwykłą wodę iść. A butelka „mineralki” zawsze pod ręką w pokoju stoi. Nie napinam się, co ma wyrosnąć, to wyrośnie. Jak ma nie wyrosnąć, to nie wyrośnie. Ale już mi się widzą kolejne zioła w doniczce. Ale nie, nie o takich ziołach mówię. Za duży rachunek za prąd mam i tak, więc muszę oszczędzać energię. Myślałem o trzeciej próbie bazylii i może coś jeszcze? Nie wiem, zobaczę, jak będę w sklepie z nasionami.

Jak widać historia zatoczyła koło z tymi ziołami. A ta jak wiemy lubi się powtarzać. Mam nadzieję, że tym razem nie. Mam ochotę na rukolę 🙂

fatalne zdjęcie z super CzarnejJagódki

Postanowiłem w końcu się zmusić do częstego przebywania w toalecie. Postanowiłem w końcu zmusić się do opisania wszystkich koncertów, na których byłem. Postanowiłem w końcu oprócz koncertów opisać te wszystkie rzeczy, które mam w kolekcji, a nie są związane z koncertami. Chociaż z tym ostatnim to chyba przesadzam. Co mam napisać, że jechałem metrem w Rzymie albo busem z lotniska Frankfurt Hahn do centrum Frankfurtu? Się zobaczy się. Może nie będzie niczego.

Ale nie chodzi tu o to, że na tronie dobrze mi się myśli i jak zrzucam gruz czy robię jedynkę, to pamięć wraca. Nie, nic z tych rzeczy. Po prostu bilety z różnych atrakcji, czy to koncertów, czy to US Open 2009, czy to z metrów różnych postanowiłem sobie „upamiątkować” w antyramach i upiększyć toaletę tym samym. O wiele lepiej się załatwia w takich reminiscencjach. Minusem tego jest brutalna wizja mijającego czasu. To już tyle lat od tego czy tamtego wydarzenia? Jakby wczoraj wydawałoby się.

Pobyt w toalecie też do przyjemnych nie będzie należał, także nie ma mowy o relaksie. Jak się siedzi na tronie, to widzę tylko część dużej antyramy, czyli nie wszystko spiszę. Jak się robi jedynkę, to ogarniam wszystko ale nie ma jak notować. Więc sami widzicie, będzie to typowa ciężka praca.

Poświęcę chyba osobny post na blogu poszczególnemu koncertowi. No może coś połączę, jeśli jakieś elementy zbieżne znajdę w mojej pokręconej logice i zagmatwanym opisie wspomnienia. Zobaczymy co przyniesie praktyka.

Kiedyś, jak wybrałem się na pierwszy duży koncert (nie zdradzam nic na razie, bo nie będę miał co pisać w wątku), to stwierdziliśmy z kumplem, że “ku pamięci” bilet sobie naprasujemy na t’shirty. Ale teraz tych bluzek musiałbym mieć ze czterdzieści.

Musze jeszcze wprowadzenie zrobić do pewnych sformułowań, które chyba mogą być w częstym użyciu.

W 2006 roku zapisałem się na forum Marillion oraz zostałem oficjalnym członkiem brytyjskiego fanklubu tegoż zespołu. Tak się udzielałem w dyskusjach, że w pewnym momencie miałem największy odsetek wpisów spośród wszystkich forowiczów. To miejsce dyskusji było bardzo przyjacielskie. Nikt nikogo nie obrzucał błotem, nie pluł jadem, jak to ma miejsce np. na Onecie. Jeśli jednak komuś się nie podobały czyjeś opinie, to ewentualnie dostawał maile z pogróżkami. Mój kolega napisał nieprzychylnie o wtedy najnowszej płycie kapeli. I dostał maila od jakiegoś fana, który informował go, ze coś mu zrobi. Sprawa trafiła do adwokata kolegi ale nie pamiętam jak się zakończyła.

Ale ogólnie było to fajne miejsce. Piszę, że “było”, gdyż od liku lat już tam nie udzielam się. Zerknę raz na 10 miesięcy i tyle.

I pewnego razu w sekcji „any other business” ktoś założył wątek o najnowszej płycie jakieś kapeli (nie pamiętam nazwy już). Wpis był krótki, bo brzmiał mniej więcej tak – their new album is a real crap! Czyli, w wolnym tłumaczeniu, ich nowa płyta była prawdziwym krabem tyle, że przez „p” w środku (to chyba znaczy, że jakiś biały kruk, czy coś. Nie wiem, słaby byłem z biologii).

Odpowiedział mu kolejny fan, którego recenzja zabolała. Uświadomił autora wątku, że w ten sposób obraża kapelę i nie szanuje fanów. Jeśli mu się album nie podoba, to mógł przekonwertować swoją myśl w następujące dwa sposoby:

1. This isn’t an album i’ve been waiting for – to nie jest płyta, na którą czekałem
2. They haven’t recorded this album for me – nie nagrali tej płyty dla mnie

Kolega numer jeden podziękował za uwagę i przeprosił za powstały błąd kroków, czyli faux pas i re-wyraził swoją myśl na temat tego albumu w następujący sposób – their new album is a real crap!

Mnie osobiście spodobała się ta dyskusja. Faktycznie, po co obrażać czyjeś odczucia i estetykę? De gustibus non est disputandum! Od tej pory, o ile nie zapominam, zamiast mówić, że ten album jest gówniany, staram się mówić, że albo nie nagrali tej płyty dla mnie albo informuję, że to nie jest płyta, na którą czekałem. Prawda, że śliczniej?

Tyle gwoli wprowadzenia. Chyba kilka razy napiszę, na które płyty nie czekałem albo na którym koncercie wokalista nie śpiewał do mnie. A jeśli nawet nie, to przynajmniej można nauczyc się czegoś tolerancyjnego z tego postu, nie możnaż?

Udanych wspomnień sobie życzę i a wam ciekawej lektury. Jestem zadziwiony, że tyle osób chce zaglądać na mój blog i czytać takie głupoty 😉

“o rezerwuar”, tzn. au revoir

ah, taka parafraza tytułu filmu Allena…
dziś zacznę nie od tego, że wstałem sobie rano i zaproponowałem sobie śniadanie do łoża, ale od tego, ze wróciłem właśnie na kwadrat. Chyba muszę zrobić reminiscencję (albo aneks) na temat zarazków tu i tam. No atakują wszędzie. Wejścia na mój korytarz na klatce strzeże domofon. Kolejny domofon. W ogóle wtrącę tu teraz, że mam 7 kluczy do mego mieszkania. Wejście do budynku (1), skrzynka na listy (2), wejście na korytarz (3), drzwi pierwsze (4 i 5), drzwi drugie (6 i 7). Trochę tego jest. Ale fajnie brzęczy przy breloku Manchesteru United. Przy wspomnianym wcześniej wejściu jest kolejny domofon, który można otworzyć kodem. Mieszkania w tej części piętra zaczynają się od 21 i kończą na 27. Wydawałoby się, że “2” powinna być najbardziej wykorzystana. Ale nie. Mam w kodzie na końcu “9”. No i ta “9” ma wyraz nędzy i rozpaczy. Chyba każdy ma tą cyfrę w kodzie, skoro w takiej kondycji od wyciskania częstego. Zrobił się na niej już prawie taki strup brudu. Jak już kończę wciskać kod i słyszę odgłos akceptacji czuję jak mój palec z lekkim trudem i jeszcze większym niesmakiem odkleja się od “9”. Codziennie mówię sobie, że za chwilę wezmę szmatę i jakiś detergent i wyszoruję klawiaturę w domofonie. Ale jak już jestem w buduarze mym, zapominam o tej klejącej sprawie. Zawsze mogę otworzyć drzwi kluczem 😉
W tym tygodniu otrzymałem pożegnalny list z Urzędu Pracy, zamykający 15-miesięczną nie-przygodę z nim. Nie wspomnę, że musiałem kolejny znienawidzony urząd odwiedzić, żeby oddać się lekturze. Na Poczcie bez zmian. Na szczęście do okienka B byłem drugi, więc poszło w okamgnieniu. Przeczytałem oba dokumenty trzy razy i nadal nie wiem, jaki charakter ma to, co do mnie Urząd Pracy napisał. Przypomniał mi, że od marca 2010 r. byłem w ich rejestrze, że pobierałem nawet zasiłek. Co do otrzymywania jakichkolwiek świadczeń, byli w piśmie bardzo skrupulatni. Wypunktowali mnie co do grosza i co do miesiąca. Może żądają zwrotu? Poczytam raz jeszcze do snu te listy. Oprócz kwestii finansowych oświadczają również, że teraz zostaję wykreślony z rejestru bezrobotnych, z powodu znalezienia pracy. Poczułem się jakbym popełnił przestępstwo. Bo oczywiście kilkoma paragrafami się podparto, nadając pismom charakter jeszcze bardziej urzędowy. Zdecydowanie poczytam to raz jeszcze. Może faktycznie złamałem prawo? Ale nie wyglądało to jak wezwanie do stawienia się w sądzie. W każdym bądź razie po tej korespondencji czuję się winny, że znalazłem pracę i UP musiał mnie wykreślić z rejestru bezrobotnych. Zamiast pomagać innym szukać pracy, oni muszę teraz poświęcić swój cenny czas na jakieś korespondencje z pracowitym, tzn. z pracującym. Reasumując, nie polecam nikomu członkostwa w tej organizacji. Banda ludzi, którzy za nic mają petentów. Raz moje spotkanie skończyło się zdaniem “Już z panią nie rozmawiam, proszę powiedzieć, gdzie znajdę pani przełożonego”. Ostatnia moja wizyta datowana jest na marzec br. “Moja” opiekunka (żadna ona moja, po prostu obsługuje wszystkich na od A do D), załamanym głosem i pełna udawanego przejęcia zaczęła lamentować prawie – i co my teraz zrobimy, to już rok, co my teraz zrobimy? Ciężko wrócić na rynek pracy po takiej przerwie itd… W sumie to miałem wrażenie, ze ona przejmuje się bardziej tym, że odniosła porażkę ze mną, że jakieś statystyki jej psuję. 1000 bezrobotnych wykreślonych z rejestru w ciągu 11 miesięcy i niestety jeden wciąż na jej stanie od ponad roku. Nagroda za pracownika roku pewnie przeszła jej koło nosa. Mój “response” (a może “respond”) na jej lament i przejęcie był natychmiastowy. Jednym tchem zaproponowałem jej kilka wyjść, w tym szkolenia, które są finansowane z budżetu UE i organizowane przez UP. Powiedziałem, że szkolenie na operatora wózka widłowego brzmi atrakcyjnie. Pani się na mnie spojrzała albo resztką nadziei, albo jak na wariata i skwitowała moją myśl – Na wózek pan się dostatnie z takim wykształceniem. Tak zakończyłem moją ostatnią wizytę w tym urzędzie.
[wtrącenie o charakterze potocznym] szkoda, ze pracując 10 lat temu w Auchan nie zrobiłem sobie takiego szkolenia. Teraz śmigałbym wózkiem jak ta lala.
W pracy zastanawiam się nad mailingiem do męskiej części korytarza. Szlag mnie trafia, jak widzę w toalecie, że podniesienie ręcznika papierowego z podłogi lub wytarcie zachlapanego wodą blatu urasta do rangi niemożliwości. Ciekawe, czy w domu zachowują się tak samo? Oczywiście pytanie głupie, bo odpowiedź jest oczywista. O gaszeniu światła nie wspomnę.
We wtorek miałem spotkanie z niedoszłym mną na stanowisku w pewnej fundacji. Zajmując się działalnością charytatywną przez wiele lat w pewnej firmie, myślałem, że to właśnie na mnie czekali podczas kwietniowej rekrutacji. Ale pod koniec czwartego miesiąca obecnego roku dowiedziałem się, że na to stanowisko było wielu wysoko wykwalifikowanych kandydatów. Zająłem trzecie, niepremiowane niczym, chyba że tylko i wyłącznie moją satysfakcję, że tak daleko zaszedłem, miejsce. No i teraz, na tym spotkaniu, chłopiec chyba nie wiedział, że ja to ja. Ale ja oczywiście wiedziałem, że on, to on. Dlatego też bacznie się przyglądałem temu gospodarzowi spotkania. No muszę pana prze- i wygooglować, bo coś mi jego wysokie kwalifikacje sprowadzają się tylko do dobrego wyglądu. Ponoć przystojny, jak mówią moje koleżanki. Dla mnie wygląda jak … (brakuje mi tu odpowiedniego, poprawnego i kulturalnego słowa, dlatego uciekam się do użycia “…”).
Ostatnio tracę cierpliwość łatwo. Ale to wynika z tego, że nic nie denerwuje mnie, jak głupota ludzka. Odchodzę od kasy w Marcpolu i kieruję się do wyjścia. Przede mną starszy ode mnie pan wyciąga z wózka swoje zakupy i nogą odpycha wózek również w kierunku wyjścia. Odwracam się i zwracam uwagę pytaniem “I co, wózek tak na środku zostanie?”. Oj, dawno tak zmieszanego człowieka nie widziałem. Głupocie ludzkiej mówmy(ż) stanowcze NIE!
Chyba zakończę w tym miejscu, bo mi się łosoś parzy … albo ktoś mi zarzuci “zadługość” postu 😉

Chyba nie muszę nigdzie jechać na wakacje, bo czuję się jakbym był o dwa miesiące od Australii. Tam zima, a u mnie … jesień 😉
Pada, pada, i przestać nie może. Szaro, buro. Ale nie narzekamy. Od piątku ma być ponoć nawrót lata. I cały lipiec ponoć ekstremalny. Pamiętam z matematyki, że obliczając ekstremum, należy wyliczyć punkt przegięcia. U mnie to 20 stopni w cieniu. Jest też punkt krytyczny ale to nie w tej szerokości geograficznej. Przy tym punkcie polecam mój post o najdłuższym urlopie (sierpień 2009). Tam była taka czy też dygresja, czy też myśl, czy też odczucie odnoszące się do wyjścia z lotniska na Newark.
Wracając do jesieni w miejscu, w którym obecnie przebywam.
W piątek zaczęło lać zaraz po tym, jak wszedłem do mego pokoju, czyli lekko po 8 rano. I tak pada do dziś.
Oczywiście, w pracy, poproszono mnie o pomoc w załadowaniu gadgetów. Koleżanka specjalnie się pofatygowała po nie autem służbowym. Jako, że pani płeć słaba, więc nie umiałem odmówić, gdy zapytała czy ktoś jej pomoże. Sama radość pakować do bagażnika i na tylne siedzenie ciężkie kartony, gdy tak leje. Katharsis, psia mać.
Wczoraj co prawda na chwilę słońce się pojawiło. Ale akurat wtedy, kiedy do domu żem wracał. Czyli spocić się zdążyłem. I tak wczoraj trzymając się za poręcz w metrze i autobusach przypomniał mi się ekoporadnik zaprezentowany kiedyś w Trójce. Zarazki, zarazki i jeszcze raz zarazki. OK., po każdej fajce – myję ręce, bo po co mają śmierdzieć. Po powrocie ze sklepu też – bo nie wiadomo jaki dziad trzymał rękę na wózku, koszyku, albo kto przede mną ściskał tego pomidora. No i przypomniały mi się te wszystkie poręcze i rączki w środkach komunikacji miejskiej. Dokładając do tego duchotę i tłok, czuję podświadomie jak te zarazki prześmiewczo sobie skaczą z rączki do rączki. I później widzę je wszystkie na mej dłoni … Jak się nazywa taka choroba, że człowiek ma fobię na punkcie czystości? Chyba detektyw Monk miał taką przypadłość. Dokładnie nie wiem, bo widziałem raptem jeden (a właściwie niecałe pół) odcinka. Ale koleżanka z pracy wielką fanką serialu była, to mnie oświeciła o przypadłości głównego i tytułowego bohatera.
Grrr, właśnie zostałem oschle poinformowany, że stanu liczników wody nie podałem. Dziwne?! Zawsze czytam ogłoszenia blokowe zamieszczane na drzwiach wejściowych do budynku lub przy windzie (o ile mają szlachetnej wielkości czcionkę. A jak dadzą kolor na taki komunikat, to na bank przeczytam). Na szczęście doszliśmy z panią do porozumienia (oczywiście administracja obsługuje interesantów w czasie krótszym niż ja pracuję). Nie mail, i nawet nie fax, nie wspominając już o gołębiu pocztowym. Telefonicznie mogę przekazać dane dotyczące konsumpcji wody w moim lokalu za ostanie pół roku. Wyjątkowo dla mnie pani zrobi mi tę możliwość. Jak miło. W Polsce byłaby awantura. A tu, dwa miesiące od Australii, wszyscy mili i wszystko można załatwić, przy odrobinie dobrej woli. Uff, case closed. Byleby nie zapomnieć się spisać.
Czy ktoś się orientuje o co chodzi ze zbieraniem plastiku? Na klatce stoi koszyk z napisem „prosimy o wrzucanie nakrętek plastikowych”. Ja chętnie oddaje, skoro ktoś potrzebuje. Mogę zamiast do mego kosza wrzucić do tego pojemnika. No problem, korona z głowy nie spadnie. Chyba akcja „plastik” przerodziła się w akcję społeczną, bo wypełnianie to tylko kwestia czasu. I ktoś był na tyle i miły, i uprzejmy, i wdzięczny, że dopisał do prośby koślawe, ale łatwą do odczytania czcionką, „jesteście super!”. Mała, durna plastikowa rzecz, a cieszy. W biurze pani zarządzająca czystością na dużych powierzchniach biurowych też chętnie zbiera, bo jakaś osoba z któregoś piętra prosiła ją o to. Starałem się wywiedzieć, o co chodzi z plastikiem. Ponoć służy to zbieraniu funduszy na wózek inwalidzki! Tyle lat w dziadowiznach się obracam, a pierwszo słyszę. Myślałem kiedyś, że to na przetop dla firm rzeźbiących w tym tworzywie. Ale nie. Mam znajomych w tej branży i mówili, że nowe rzeczy muszą być z czystego plastiku, a nie ze zwrotów. Co prawda można wykorzystywać te nakrętki ale ponoć są takie wytyczne co do zachowania jakości, że z tego recyclingu niewiele da się zrobić. Czyli ogólnie gra niewarta świeczki.
Dziś z rana, jak co dzień, zaproponowałem sobie śniadanie do łóżka. A taka fanaberia. Postanowiłem poświęcić ten czas na kanały informacyjne i śniadaniowe. Informacji co się dzieje na świecie i w kraju jakoś nie mogę przyswoić. Niby po polsku mówią i obrazki mają ale coś omija to skutecznie moje zainteresowanie i zrozumienie. Padło na TVP1 i ich „kawa czy herbata”. Oczywiście, że kawa. Niestety. A kiedyś była herbata. O-mój-boże! O czym oni mówią? Jak spakować skutecznie plecak!! Ale pan miał taki sprytny plecak, z kapturem! Nawet nie zdążył go założyć, bom przełączył. Jakiś czas temu, podczas mojego długiego przymusowego urlopu często zdarzało mi się oglądać TV z rana. Właściwie było to skakanie po kanałach, niż zatrzymywanie się na dłużej i przysłuchiwaniu się temu z większą atencją. „KcH” kontra „dzień dobry TVN”. I tu stało się coś ze mną dziwnego. Wciągnąłem się. Ale na zasadzie takiej, że patrzyłem w telewizor i oglądałem. Raz „kawę”, raz „dzień dobry”. Te programy mają coś hipnotyzującego. Dopiero po jakimś czasie docierało do mnie o czym oni mówią. I to był ostatni raz! Do widzenia TVN i TVP1.
Jak już jestem przy ranie(?). Tak się mówi? Mianownik liczby pojedynczej to „rano”, czyli jestem „przy czym? przy kim?” – przy ranie? Oj, dzisiaj szóstki z matury z polaka by nie było 😉
Jak już jestem przy tej porze porannej, to przypomniał mi się jeszcze jeden wywód naukowy. Odnośnie snów. Mam tak, że nie pamiętam szybko co mi się śniło. To ponoć norma i standard u większości ludzi. Rad kilka:
– opowiedz sobie sen zaraz po przebudzeniu,
– nie patrz przez okno! Duża przestrzeń, oczy się rozbiegają, mózg zaczyna skupiać się na tym widoku i rozpraszać. Czyli zapomina o śnie.
A ile z was miało piękny sen, w którym ktoś nagle zadzwoni, zatrąbi, wyda dźwięk. I sen staje się taki rzeczywisty, bo to budzik?
Czas chyba zakończyć wspomnienia i refleksje z moich wirtualnych wakacji. Australia tuż tuż.