że to już koniec roku. Koniec kolejnej dekady. Lata 20-te przed nami. Czuję się jak … XX-wiek.
Pamiętam, jak na początku milenium siedzieliśmy na ławce w parku z moim serdecznym przyjacielem Radkiem i jego przyszłą żoną Magdą i rozmawialiśmy o Lombardzie. Podobała mi się ich jedna piosenka. Znałem tylko fragment tekstu – „nie wierzę”. I tak zaczepialiśmy przechodniów pytając czy znają Lombard i taką piosenkę – NIE WIERZĘ? O ile na pierwsze pytanie każdy prawie mówił TAK, to na drugie, już niekoniecznie. Eh. Małgosia Ostrowska – drobna babeczka z fajnym, rockowym głosem. Następnego dnia kolega Radek kupił w sklepie Złotą Kolekcję Lombardu.
Niestety członki zespołu się chyba sądzą w sądzie i nie ma jakoś ich przebojów na streamingowych serwisach. A ta „nowa” wokalistka, to już nie to samo.
Pani Ostrowska pod koniec 2019 roku wydała solową płytę. Eh, to już nie to samo.
Wpis będzie krótki, bo za chwilę czas zacząć celebrację zmiany daty.
2019 był fajny. Nie będę pisał, gdziem był i com widział. Było ciekawie … dla mnie. Przede wszystkim muszę powiedzieć, że spotkałem i poznałem ciekawych ludzi. To jest najważniejsze.
Rozmawiam ja ci z ludzikami na insta co knują w ostatni dzień roku.
– śpię
– pranie
– nic
– siedzimy w domu i staramy się nie zasnąć przed dwunastą
– idziemy do znajomych ale chętnie poleżałabym w łóżku, bo się przeziębiłam
Nikt się nie bawi!
Ja w sumie jestem już po jednym praniu. I miałem robić nic. Ale jak to z tym NIC jest każdy wie. Polecę do znajomych na chwilę. Bo już obiecałem. Ale zapewne skończę szybko. Nie wiem czy przed północą, czy zaraz po będę z powrotem. Jakoś szału nie ma z tym dniem.
Dobrze, że do Marszulla się nie umówiłem, bo bym dostał rotawirusa jakiegoś!
Odpowczywając dziś po południu (dzień jakiś zabiegany był), włączyłem radio. W Muzo odpalali 100 najlepszych hitów tegoż roku. Wygrało coś, czego nie znam – Clock Machine i ich „przebój” Prognozy. Posłuchałem płyty na iMusic i muszę powiedzieć, że nawet nawet. Słychać głos Igo (ten od Bass Astral x Igo oraz członek Męskiego Grania 2019) i Tego Typa Mesa. Fajne dźwięki.
Kończę kochani. Wszystkiego dobrego Wam w 2020. Cmok i buzi.
W przyszłym roku czekają mnie chyba zmiany. Zostanę gwiazdą youtube’a!
W tym roku mam już dwa filmy wrzucone na ten serwis!
„jesteś serem, białym. Żołnierzem. Nosisz spodnie, więc walcz“
Pogoda jaka jest, każdy widzi. Biało. Fajnie. Ale ja nie o tem.
Za tydzień będzie od 22 do 29 stopni Celcjusza. Pojadę zobaczyć gdzie Jezusek z Nazaretu się urodził. Dopiero po nabyciu biletów zauważyłem, że pogoda może być tam mało przyjazna dla mnie. Cóż. Raz się żyje. Poza tym ja nie palę już ponad 450 dni, więc może nie będę się tak pocił.
Zażartowałem sobie, że ja – czarna owca w rodzinie. Ateista, niechodzący do kościołów, widział papieża (germańskiego co prawda ale widziałem), był w Watykanie. A teraz polecę zobaczyć jak to się wszystko zaczęło. Trzeba kupić złoto, mirrę i kadzidło, tak jak zrobili ci trzej święci – Pankracy, Serwacy, Bonifacy i zimna Zośka.
Szczegóły będą o wycieczce do Świętej Ziemi w swoim czasie.
Wstałem dziś o 05:55. Można się pewenie zapytać po co tak rano. Ano po to, bo:
– mogę
– się obudziłem
– stary dziad jestem i już nie potrzebuję 8 godzin snu (?)
– „wstawaj, szkoda dnia“
– jestem nienormalny
Włączam sobie radio i serfuję po necie. Natrafiłem na wywiad z damą polskiego rocka – Beatą Kozidrak!
Jejks! Mam sentyment do tej pani. Symbol kiczu i ostoja wierszoklectwa, ale cholera ma babka coś w sobie.
Czy lata 80-te były szare? Bo kolejna artystka (zaraz po Małgorzacie Ostrowskiej z Lombardu) twierdzi, że było szaro i trzeba było „żyć kolorowo“. Nie pamiętam tej szarości. Miałem kilka kolorowych fatałaszków. No może nie tak kolorowych, jak ciuchy Roberta Grahama ale szara szafa nie była.
No nic. Widocznie artystki mają inną percepcję kolorów.
„ok, ok, nic nie wiem, nic nie wiem“
W sumie fajnie, że takie osoby są w polskim szołbiznesie. Dobra przeciwwaga dla posągowych, poważnych i czarnych Kor, czy Kaś (Nosowska, Kowalska), czy Edyt (Bartosiewicz, Geppert).
I w tym wywiadzie wrzucili występ zespołu z Opola 1984 – Małpa i ja! Uwielbiałem tę piosenkę.
Teraz jak tak popatrzyłem, to naprawdę mało festiwalowy to utwór. Czyli Bajm to też prekursory jakieś. Z Lublina, jak słynny sztuk(i)mistrz.
Poszperałem w iMusic i mam kilka płyt Bajmu i sobie słucham. A pyś sam się śmieje. Ciekawę, kiedy to w diabły wyłączę!
Jejks! To było prawie 7 lat temu! Ale żem słowny jest.
„Miłość, czy ty wiesz co znaczy mieć w sercu jej blask?
Nigdy nie zrozumiesz tego, nie spotkasz jej sam“
Normalnie jak p. Szymborska.
To teraz, po prawie tych 7 latach piszę, co było moim pierwszym koncertem widzianym i przeżytym. B-A-J-M! Początek lat 80-tych, bo jakiś ledwo od ziemi odstawałem. I pamiętam, że świadomy koncertu byłem. I pamiętam, że cieszyłem się jak … dziecko. Amfiteatr pełen ludzi. 10 lat później okazało się, że przy tym amfiteatrze prof Han nam lekcje wuefu robił był.
Muszę poczytać o czasie zaprzeszłym i wskrzeszyć go – dygresja
Na scenie amfiteatru zespół rockowy, gitary, szarpidruty. Czad, rock, hałas, łomot, szatan. Tak to widziałem wtedy.
I ta pani, co lata po scenie, macha herami, zagaduje do publiczności. Interaktywuje się, bo co chwilę jakiś pan z widowni krzyczał „Józek, Józek“. Skonfudowany byłem, bo przecie Beata, to nie Józek. I pani wokalistka coś do tego fana zalotnie odpowiadała. No interakcja jakich mało. Czad, rock, łomot, hałas, szatan!
Koncert mi się bardzo podobał! Nie pamiętam żadnych piosenek oprócz „Józek, nie daruję ci tej nocy“. Myślałem do wtedy, że to Budka Suflera śpiewa. Dlatego taki zbity z panatałyku byłem z tym krzyczącym „Józek“ fanem.
Bajmu przestałem słuchać w liceum, bo:
– zmądrzałem? Nie, to nie to
– zaczęliśmy słuchać normalnej muzyki. I taka na ten przykład Sepultura (która miała albo zaraz ma koncert w Wawie!) mogłaby zdmuchnąć cały ten Bajm ze sceny jednym szarpnięciem drutów, ryknięciem Maxa Cavalera
– bo jakoś radio obrzygało mnie tym zespołem. „Jesteś serem, białym żołnierzem…“
Moje nieulubienie tego zespołu wielkie było. Kiedyś, jak odwiedzaliśmy Lublin, znajomi stamtąd przywitali nas żartobliwą prośbą – przeproście za disco polo. Ja, wtedy już dorosły i świadomy muzycznie mężczyzna odrzekłem również prosząc – przeproście za Bajm!
Znajomi się uśmiechnęli i przeprosili twierdząc, że „oj tak“. Czyli istnieją osoby z Lublina, które też nie lubią rodzimego zespołu.
Cholera, teraz mnie tak naszło. Mogłem dorzucić do tego Bajmu jeszcze Budkę Suflera. Ale o tym zespole to chyba oddzialny referat powinien być. Urszula też jest z Lublina. Ale ta akurat jest spoko, bo wszystkie Ule fajne są.
Łódź przeprasza za Ich Troje – napis witający wjeżdżających do miasta Łódź (ponoć). Kolejna dygresja. Ciekawe co na to pani prof. ze Szczecina.
Z 10 lat temu albo i 11, bank organizował noworoczne spotkania z klientami. Scenariusz prosty – wystąpienie członka zarządu, koncert gwiazdy, poczęstunek, czasem wyjście gwiazdy w tłum i autografy. Z tych kilku spotkań mam tylko zdjęcie z Korą. Reszta jakoś … No, hmm, nie moje to gwiazdy były.
Kolejna dygresja. Pewnego razu, jak miałem przerwę w pracowaniu, to gwiazdą była nasza d(z)iva Edzia. Koleżanka opowiadała, że niechcący spotkała ją bez makijażu. Zamiast „dzień dobry“ pomyślała głośno „o Boże“.
Wracając do tych delegacji służbowych. Co roku jeździłem w kilka miejsc. Czyli inne miasto, ten sam występ. Wiadomo – nuda po jakimś czasie. I te 10 czy 11 lat temu musiałem 5 razy na żywo oglądać … Bajm. Chyba Bóg mnie opuścił. Mogę śmiało powiedzieć, że odkupiłem wszystkie grzechy wszystkich ludzi świata.
Coś faktycznie jakiś religijny się zrobiłem. To chyba ten wyjazd do Izraela mnie tak nastraja.